Wilgotność powietrza w kurniku

Głównym źródłem pary wodnej w kurniku oprócz wilgotności powietrza zewnętrznego są: ciepłe odchody, oddychanie ptaków i nieumiejętna gospodarka wodą. W przeliczeniu na jednego ptaka, z oddychania wydziela się około 2,6 g pary wodnej na godzinę, tj. około 43%, z odchodów natomiast 3,4 g, tj. około 57% ogólnej ilości produkowanej pary wodnej wynoszącej łącznie około 6 g/h. W przeciętnych warunkach kurnika woda z pomiotu paruje bardzo szybko i np. ze świeżo oddanego kału w ciągu pierwszych 12 godzin odparowuje ponad 30% wody, a w cią- gu 36 godzin około 75% całej zawarto.ci wody. Parowanie to odbywa się kosztem ciepła wytwarzanego przez ptaki, dlatego powinny one, a zwłaszcza młode przebywać w pomieszczeniach o niższej temperaturze, ale też i o niskiej wilgotności. Podkreślić trzeba, że przewodnictwo cieplne powietrza wilgotnego jest około 15 razy większe niż suchego. Stąd wilgotno.ć powinna wynosić od 55 - 75%. Nadmierna wilgotność powietrza w kurnikach przegrzanych lub przechłodzonych obniża odporność ptaków, które łatwo zapadają wtedy na choroby zarówno zakaźne jak i pasożytnicze. Wiąże się to z tym, że drobnoustroje chorobotwórcze dla swego rozwoju wymagają bardziej wilgotnegoś.rodowiska, które może wpływać na łatwść przenoszenia się na drodze aerogennej niektórych form drobnoustroj ów i powodowanie w ten sposób rozprzestrzenianie się schorzeń. Zbyt niska wilgotność powietrza, a zwłaszcza przy podwyższonej temperaturze prowadzi z kolei do częstych zapaleń płuc, do gwałtownego wysuszania błon śluzowych górnych dróg oddechowych i wtórnego zakażenia drobnoustrojami chorobotwórczymi. Sprzyja ona również zwiększonej łamliwo.ci piór. Suche powietrze przyczynia się do powstawania dużej ilo.ci pyłów, działających drażniąco na górne drogi oddechowe. Niska wilgotno.ć sprzyja też powstawaniu choroby, jaką jest mykoplazmoza, a ponadto powoduje nadmierne parowanie organizmu. Wszystko to prowadzi w konsekwencji do utraty apetytu, a tym samym do obniżenia przyrost ów dziennych.