Pasze stosowane w żywieniu bydła mięsnego

Właściwe opasanie bydła rozpoczyna się po zakończeniu wychowu cieląt, tj. po około 120 dniach życia. Dobrze odchowane zdrowe cielęta osiągają wtedy minimum 120 kg, a często 150 kg masy ciała i więcej, co zależy od ich potencjału genetycznego. Cielęta te mają już wykształcony żwacz, a dzienne przyrosty masy ciała dobrze rosnących i prawidłowo żywionych zwierząt zwiększają się szybko i osiągają wartości około1 kg/dzień.
Najwartościowszą paszą objętościową w opasie bydła zarówno w gospodarstwach konwencjonalnych jak i ekologicznych jest kiszonka z całych roślin ku7 kurydzy, bowiem spełnia ona wymagania młodych zwierząt odnośnie koncentracji energii i spożycia paszy. Najlepszą kiszonkę uzyskuje się, gdy zielonka jest zbierana w tzw. stadium dojrzałości fizjologicznej, której wskaśnikiem jest ciemnienie podstawy ziarna. Nasiona zawierają wtedy 62-65% SM, w kolbie znajduje się około 55% ziaren o ściemniałej podstawie a cała roślina ma wówczas około 32 do 36% SM.
Kiszonka z kukurydzy jest paszą bogatą w energię, ale ubogą w białko i dlatego należy ją uzupełniać paszą treściwą wysokobiałkową dopuszczoną do stosowania w gospodarstwach ekologicznych (np. makuchem rzepakowym, śrutą z nasion roślin strączkowych). Przyjmuje się, że dobrze sporządzona kiszonka z kukurydzy zawiera w suchej masie 50% ziarna i 50% pozostałego materiału roślinnego.
W gospodarstwach ekologicznych prowadzących chów bydła mięsnego w cyklu zamkniętym podstawową paszę objętościową w żywieniu krów mamek z cielętami i opasie młodego rosnącego bydła w okresie letnim stanowi pastwisko. W początkowych miesiącach pasienia, na dobrze utrzymanym pastwisku, ilość i jakość zielonki jest największa i zwierzęta mają pod dostatkiem dobrej jakościowo paszy o dużej koncentracji energii i białka.
W późniejszych miesiącach wypasu jakość i ilość runi pogarsza się, co może spowodować obniżenie tempa wzrostu zwierząt. Aby temu zapobiec należy powiększyć powierzchnię wypasanych kwater lub też dokarmiać zwierzęta dobrej jakości paszą objętościową z upraw polowych (zielonką lub kiszonką) i paszą treściwą zbożową (2-3 kg/dzień). Prawidłowo użytkowane pastwisko o gęstej jednorodnej runi pozwala na 80-85% wykorzystanie zielonki w stosunku do całego porostu, gdy tymczasem na pastwisku zaniedbanym i źle użytkowanym wykorzystanie runi może wynosić zaledwie 20-30%. Docelową obsadę pastwiska ustala się w zależności od warunków klimatycznych, rodzaju gleby i stopnia nawożenia organicznego. Przy nawożeniu organicznym nie przekraczającym zgodnie z zaleceniami rolnictwa ekologicznego 170 kg N/ha, na bardzo dobrym pastwisku można wyżywić do 8 szt./ha o masie ciała 200 kg, natomiast na pastwisku określanym jako słabe tylko 5 szt./ha.
Jeżeli buhajki opasane na pastwisku nie osiągają pożądanej do uboju masy ciała po zejściu z pastwiska, to w okresie zimowym opasa się kiszonką z traw podwiędniętych (o zawarto.ci 30-35% SM) z dodatkiem paszy treściwej, uzupełniającej niedobór energii i białka. Opasanie zwierząt w oparciu o pastwisko lub kiszonkę z traw podwiędniętych, które są bogate w frakcję białka szybko rozkładanego w żwaczu, wymaga uzupełnienia paszami węglowodanowymi, niezbędnymi w procesie syntezy mikrobiologicznej. W gospodarstwach ekologicznych posiadających grunty orne, w rejonach gdzie istnieje ryzyko uprawy kukurydzy, dużą popularno.cią cieszą się kiszonki z całych roślin zbożowych (jęczmienia, pszenicy, owsa), lub mieszanki: zbożowomotylkowe, zbożowo-strączkowe, zbożowo-motylkowo-trawiaste. Zbiór roślin następuje w okresie mleczno-woskowej dojrzałości ziarna zbóż. Takie kiszonki zawierają wówczas 35-40% suchej masy i charakteryzują się wysoką (zbliżoną do kukurydzy) zawarto.cią energii i wyższą zawarto.cią białka o zrównoważonej frakcji BTJN i BTJE. Z tych względów mogą one stanowić dobrą energetyczno-białkową paszę podstawową z powodzeniem stosowaną w opasie młodego bydła w gospodarstwach ekologicznych.
W gospodarstwach ekologicznych w opasie bydła można również z powodzeniem stosować buraki pastewne lub ziemniaki, jako zamienniki paszy treściwej zbożowej. Zastosowanie tych pasz w opasie bydła wymaga jednak posiadania odpowiednich urządzeń do ich rozdrobnienia, co pociąga za sobą dodatkowe koszty obsługi.
Podstawowym komponentem mieszanek treściwych stosowanym w opasie bydła jest zboże a szczególnie jęczmień. W mieszankach treściwych, używanych w opasie buhajków, można z powodzeniem stosować również inne gatunki zbóż: kukurydzę, pszenicę, owies, pszenżyto czy też żyto oraz takie produkty przemysłu rolno-spożywczego, jak np. otręby lub wysłodki buraczane suszone. Jako pasze wysokobiałkowe stosuje się: .ruty nasion roślin strączkowych takich jak: bobik, łubin, groch oraz makuchy z nasion roślin oleistych.