Odchody i higiena w hodowli owiec

W warunkach chowu pastwiskowego wydalane odchody podlegają naturalnemu procesowi biodegradacji ń mineralizacji wchodząc w naturalny obieg pierwiastków biogennych. Wydalane w owczarni w ilości od 2 do 4,5 kg na dobę stanowią dużą uciążliwość, gdyż, zanieczyszczają raciczki owiec, wełnę, powietrze gazami i powodują zwiększenie wilgotności pomieszczenia. Są dwa sposoby rozwiązania tego kłopotu: ścielenie owczarni (zazwyczaj słomą, trocinami, torfem), lub stosownie podłóg rusztowych, przez które kał spada poniżej utrzymując ruszt we względnej czystości. W literaturze zootechnicznej jest wiele danych na temat przydatności obu sposobów utrzymania zwierząt gospodarskich. Zdecydowana większość autorów podkreśla, że głęboka ściółka jest z punktu widzenia zoohigieny i dobrostanu zwierząt korzystniejsza. Zapewnia zwierzętom komfort termiczny, lepsze powietrze, odpowiednią wilgotność, dlatego głęboka ściółka obowiązuje w ekologicznym chowie owiec. Podłogi rusztowe - jako Ńmniej przyjazneî, zimniejsze, powodujące u niektórych ras owiec schorzenia racic, w żadnym wypadku nie nadają się dla przeprowadzania wykotów ani odchowu małych jagniąt. Ponadto wymagają dobrze działającej wentylacji i mechanicznego usuwania odchodów. Dlatego w chowie ekologicznym nie powinny być stosowane. W podłogi rusztowe mogą być wyposażone dojarnie owiec i wiaty pastwiskowe w których owce przebywają czasowo.
Stosowana do ścielenia słoma powinna być czysta, nie zakurzona, przed zwiezieniem, czy balowaniem dobrze wysuszona, co zabezpieczy ją przed rozwojem pleśni. Kurz i zarodniki pleśni unoszące się w czasie ścielenia, czy poruszania się owiec są niezwykle szkodliwe, szczególnie dla jagniąt.