Normowanie żywienia nutrii

      Żywienie nutrii w różnych okresach jest normowane głównie przez dwa czynniki, czyli rodzaje pasz którymi rozporządzamy w poszczególnych porach roku oraz rozmaite wymagania poszczególnych zwierząt zależnie od ich wieku oraz stanu fizjologicznego. Z uwagi na poliestryczność nutrii o każdej porze roku ma się zwykle do czynienia z połogiem rożnego wieku, dlatego zużycie pasz w poszczególnych miesiącach będzie bardziej równomierne niż w przypadku lisów czy norek.

      Podobnie jak u innych zwierząt, również u nutrii trudno jest podać dokładne normy dzienne co do zapotrzebowania karmy i stosunkowej ilości jej składników. Dodatkowym czynnikiem utrudniającym normowanie jest wielka rozmaitość używania pasz, rożnego pochodzenia sian oraz zielonek, które zmieniają swą wartość niemal z każdym dniem.

      W porze letniej podstawę karmy dla nutrii stanowią zielonki jednakże, zwłaszcza dla samic ciężarnych i dorastającej młodzieży, ważny jest dodatek paszy treściwej (ziarno lub śruta zbożowa z dodatkiem soli mineralnych). Jesienią żywi się bobrzyki jak najdłużej zielonkami, przyzwyczajając je stopniowo do większej ilości karmy okopowej i siana. W porze zimowej trzeba z konieczności stosować jedynie okopowe, siano oraz pasze treściwą, wiosną zaś przechodzi się stopniowo i powoli na paszę zieloną, na którą nutrie rzucają się z chciwością.

      Bobrzyki należy żywić obficie zwracając przy tym uwagę na możliwie dużą różnorodność pasz. Zadawanie zbyt małej ilości karmy odbija się ujemnie zarówno na tempie wzrostu nutrii, jak i na ich użytkowość tzn. młode nie przybierają na wadze odpowiednio szybko, samice nie ulegają zapłodnieniu, ronią lub dają małą liczbę młodych, ich futra uzyskane ze zwierząt głodzonych mają bardzo niską wartość.

      Nieprzestrzeganie zalecenia o prawidłowym żywieniu w okresie ciężarności samic może powodować zjawisko padania młodych bezpośrednio po wykocie. Takie wypadki zdarzały się bardzo często w okresie zimowym w latach 1954-1955, i w niektórych fermach doprowadzały do ogromnych strat np. na jednej z niewielkich ferm wszystkie urodzone młode nutrie w okresie zimowym od grudnia do marca padały bezpośrednio po urodzeniu. Zjawisko to, które może stać się katastrofą dla nieświadomych hodowców zasługuje na szersze omówienie. Objawy przy padaniu noworodków są zazwyczaj takie np. przedłużanie ciąży o około 10 dni, duże wymiary małych, poród odbywa się normalnie i bez komplikacji, młode w parę godzin po urodzeniu żyją, po czym nagle padają często z objawami tężca, przy tym zwykle pada cały nieraz liczny mit, rzadko zdarza się że nieliczne sztuki przeżyją.

      Zadnia co do przyczyny takiego padania młodych nie są ustalone i zgodne, ale wydaje się że najprawdopodobniej należy tych przyczyn szukać w niewłaściwym żywieniu (braku soli mineralnych, w karmie, zwłaszcza wapna).